« Önceki |
Geceye bir kapı açılsa
Sonsuz karanlığa akan
Başımı paltomun arasına alıp
Akıtsam ruhumu derinliklerine
Bildiğim tüm yakarışları
Bütün aminlerle birlikte duaları
Yakarsam gecenin soğukluğuna
“Ey gece!
Ruhum sığamıyor bedene”
Filozofu'l-Ahir
Akyurt 2009
Tanrı’ya ihanet denilen şeyin
Göreceksin bir gün kırılmış gökyüzünde parladığını
Benim için diyeceksin
Herkesin bir yıldızı var bileceksin
Bazılarının yüreğinde
Bazılarının alevlerin maviye yakın yalımlarında
Belki anlayacaksın yaşamanın
Bir sarı yılan zehrinde nefes nefes yeşerdiğini
O diyeceksin
Küçük bir prensti
Tüm hüzünleri içinde barındıran
Ayak bastı imzasız ve mühürsüz gezegenlerden
Yeşil düşlediğimiz sürgün çölümüze
Nihayet bir gülümsemeye sarıldı
Parlayan yıldızlardan
Her zaman yalnız kaldığı dünyamıza
Göreceksin bunun sadece bir yıldız
Bir çiçek
Ve bir geri dönüş hikayesi olduğunu uzaklara.
Filozofu'l-Ahir
Akyurt 2009
Kalem ucunda damıtılmış bir hayat
Yeşilin kıyısında kokuşan iğrençlik
Bir çift gözün içinde kıpraşan şehvet
Gözyaşından duanın içinde zımnen ümit
Sessiz solukların yürek ucunda fırtına
Ve özlem gökyüzü düşüne
Anlamsızlığın üzerine örtü.
Filozofu'l-Ahir
Akyurt 2009
Ağlayışlar ve pişmanlıkların muhasebesi içerisinde bir yatak. İç geçirmeler, keşkeler, hayaller, endişeler bir sis perdesi gibi gidip-gelmekte. Ellerde bir titreme. O’nsuz yaşanılmaya çalışılacak hayatın sonucunda, ruhlarda yuvalanacak olan müthiş boşluk hissinin yarattığı baskı ve belki ‘yaşanmaya değmez’ şeklinde verilebilecek bir kararın sonunda yürünecek olan ‘yokluk’ yolunun avuçlara dokundurduğu korku. Her kafada bir soru ve gözlerde işareti.
Başında beyaz bir örtüyle, yerde, diz çökmüş bir nine. Dudaklarında, eskilerin söylediği, mantıksal anlamda birçok paradoks taşımasına rağmen, insanın yüreğine güç veren bir ifade. Ve yanaklarında hafif ıslanmışlık. Belki yatakta yatanın, yaşarken ellerine daha sağlam sarılmamanın verdiği mahcubiyet. Yalvarıyor nine:
- Lütfen ölme! Benden önce ölme. Benden önce ölürsen, üzerine iddiaya girdiğim bir hayatı kaybetmiş olacağım yolunda. Benim için yaşamalısın, var olmaya devam etmelisin, bu göz yaşlarım yaşatmalı seni.
Ağzında piposu, bacak bacak üstünde ve gözlerinde kırmızı kibrin kıvılcımları bulunan büyük burunlu adam. Saçlarında, uzaya çıkmanın hafifliği. Evrene fırlatılmışlığı, kabuktan çıkartıp kendine oturak yaptığı anlam ile gidermenin rahatlığı var omuzlarında. Yatakta hırıltılar içinde yaşayan ihtiyara bakıp:
- O yoktu hiçbir zaman olmadı da. Sadece zihnimizin bize karşı küçük tatlı bir espirisiydi. Küçüklüğümüzün tutunduğu; ama artık büyüdüğümüz için ihtiyaç duymadığımız ve duymayacağımız bir daldı. Bir masaldı O. Tutunabilmemiz için bir masal; ama artık tutunduk. Merdivenlerimiz bulutları çoktan aştı.
Ve içeri koşarak giren, her an diz çökmeye hazır, elleri bulutlara açık, çaresizliğini hangi kapıya dökeceğini bilmeyen göz yaşları içindeki adam. Yatağın baş ucuna gelip duruyor. Yaşlı ihtiyara insan aciziyetinin tüm korkusuyla bakıyor. İhtiyarın elleri buruşmuş. Sakallar uzun ve aralarına sızmış yanılsamaların ışıltıları. Adam, ihtiyarın ellerinden tutuyor. Biliyor bu ellerin yeşilliğinin, kendi yüreğinin derinliklerinde; ihtiyarın alacağı nefesin, göğe açılacak iki masum avuçta olduğunu. İhtiyara diyor ki:
- Benim yüreğim ortada duruyorken, sen ölemezsin. Yokluk köprüsünün derin uçurumlarında, ayaklarımızın karanlığa takılmaması için sen var olmalısın, yaşamalısın; olmasan da. Küçük bir zihnin içinde kıpırdanan mahşerin yuvalandığı yerde, gözlerden fışkıran anlamsızlık ve yurtsuzluk korkusunun üzerine bir örtü olmak için olmalısın. Olmalısın. Tanrım! Olmalısın. Ben Sensiz yaşayamam…
Filozofu'l-Ahir
Akyurt 2009
Sığınmak perdelerin arkasına yüce diye
Ve görmek çıplak, her şeyi tenlerde.
Parmak uçlarına salınan günahlar
Gülümser yüreğin utangaçlığına
Ama çok acı.
Tükürüklerin içinde çıkar mı bir fidan
Yeşil ve masum?
Ayrıntılar kustukça damarlarında her kadının
Sevgi ancak aptal bir şairin mısralarında
Kıvranır eziyet içinde hayat bulmaya.
Yine nazire yapıyor ruhumun akıntıları Nuh’a
Nerede tatlı okun Artemis?
Filozofu'l-Ahir
Akyurt 2009
Zeytine İncire Kabil’in elindeki sıcak kana Tur Dağı’nda yanan yalan ateşe Beşikte konuşan babasızın ilk sözcüğüne Golgota’da çarmıha düşen ilk gözyaşına Ayı ikiye ayıran titrek parmağa Yırtılan gömleğe İki bitişik türbeye Ve aralarına giren sarmaşığa Dağı delen kazmanın sapına Beatrice’in yüzündeki gülümsemeye Mektepte başlayan hikayelerin girişine Dişisiyle üreyen solucanın hırıltılarına Geceye fısıldanan sözlerin mahcupluğuna Kaburga kemiğinde depreşen sabırsız sızıya Cennete Ortasındaki havuz yanılsamalarına Secde eden İblis’in hüznüne Lanetlenen yılanın ayaklarına Mahrem yerleri örten yaprağın solukluğuna Ölümsüzlüğü arzulayan ruha Gazap oklarını üzerimize çeken gülünç Tanrı’ya Yemin olsun ki! Bir elmadır, Havva’nın yüreğinin ortasında kaynaşan. Filozofu'l-Ahir Akyurt 2009
Ellerimizdeki vicdan kırıntılarıyla
Ya da belki göklere uzattığımız merdiven yanılsamalarıyla
Ve -eğer hala temizse- akan gözyaşlarının tılsımlarıyla
Parmak parmak perdeler yaratıyoruz,
Camdan kızıl günah yalımlarımızı örtmek için,
Hayat dediğimiz
Bu leşler kokusu siyahlığındaki meydanda.
Çıkartacağız artık,
Tüm mavi elbiselerimizle birlikte
Merhamet kokan sıfatlarımızı.
Bir de çıplak bakalım varolmaya...
Filozofu'l-Ahir
AKYURT 2009
Beyaz sakallar arasında sıvazlanır hayatın anlamı
Bir bulut hüzün yüklenir gökyüzünün koynunda
Sol taraflarda bir karanlık boşluk
Belki de gereksiz bir sızı
Tanrının rüyasından bozma hayatlar
Dökülür titreyen avuçlara
Hıçkırmak belki ayıp kaçar
Ellere erkeklik yazılmış ya
Kimden olduğu meçhul kızıl fikirler yine
İnleyen hasta bir ruhun
Ait olmamanın en ağır bedeli yazılı
Alnın siyahla yazılan yazısında
Sadece ve
Sadece …
Filozofu'l-Ahir
Akyurt 2009
Gecenin yaşamdan yoksun tarafında
Karanlığın ortasında duran musalla taşı,
Kanatlarının haşmetine eğilmiş
Göklerin kapısına isyan etmiş
Süleymaniye minarelerinin.
Ve musallanın üzerinde umutsuz
Utangaç elleriyle uzanmış,
Dudaklarında ölüm,
Biraz da yorgun, şair.
Beklemekte göklerden açılacak kapıyı.
Sonra göklerden bir melek
Kanatlarında yorgun bir martı
Dudaklarında dokunulmamış bir vahiy
Akıtıyor musallanın üzerine
İçindeki tüm mavilikleri.
İsa’nın nefesinde terleyen şair
Yeşeriyor dudaklarında meleğin.
Filozofu'l-Ahir
Akyurt 2009
Mezarlığın ortasına oturmuş, İsrafil’in Sur’undan nağmeler dinliyordu. Kıyametin kızıl yaprakları gözlerinde soluklanıyordu. Üzerini örttüğü ağırlıkları taşımakta artık zorlanan toprak, ayaklarının altında titremeye başlıyordu. Görüyordu yerin altından biraz sonra fışkıracak dirilişi. Ve yavaş yavaş topraktan insan fışkırmaya başlıyordu. Hepsi de genç, hepsi de erkek. Yüzleri pırıl pırıl. Yüzlerinde tek bir tüy bile yok. Toprağın altından fışkırıp, diriliyorlardı şaşkın şaşkın. Hepsinde bir koşturmaca. Etraflarında dönüp bir şeyler arıyorlardı. Sonra gruplar halinde köyün toprak evlerine doğru koşmaya başlıyorlardı. Tozlu sokaklarda birbirlerini ezercesine koşarlarken, küçülüyor, küçülüyor ve çocuklaşıyorlardı. Genç bir şekilde toprağın altından dirilenler, koşarken çocuk olmaya başlıyorlardı. Oraya koşuyorlardı, o eve. Ruhunun derinliklerinde her zaman gözyaşıyla örttüğü bir yara gibi yer edinen o eve… Büyükannesinin evine.. O tek odalı evin önüne gelip bekleşiyorlardı ve içeri sadece o giriyordu. Evin içi aynıydı, hiçbir şey değişmemişti. Küçük pencereden loş bir ışık giriyor; buna rağmen içerisi ürküntü verecek kadar karanlık. Karşıda yine o sandık, odanın karanlık bir köşesine yerleştirilmiş. İçinde hep cin ve peri yavrularının uyuduğunu hayal ettiği sandık, mahzunluğu içinde karanlığa gömülmüş. Odanın ortasında toprak zemine büyükannesi oturmuş, kapıya doğru bakıyor. Yüzünde, o her zamanki “yüzümdeki çizgiler, bu anlamsız hayatın çektirdiklerine karşı attığım çığlıklardır” ifadesi var. Başörtüsünün altından görülen kızıl saçları, parlıyor. Başını ağır ağır kaldırıp torununun yüzüne bakıyor. Yüzündeki masumiyetten hiçbir şey kaybetmemiş. Ve büyükanne soruyor: - Hayırdır oğlum, ne oldu, niye böyle nefes nefese kalmışsın? Torun cevap veriyor: - Büyükanne! Açız, aç! Büyükannesi kalkıp yemek yapmak için malzemeleri getiriyor ve hazırlık yapmaya başlıyor. Sonra bir an duraksıyor. Aklına bir şey gelmiş gibi torununun yüzüne bakıyor. Torununa: - Ama oğlum ! Ben yemek yapmasını bilmem ki! Ben sadece… Sadece un çorbası yapmayı bilirim, diyor. Ocağın başına geçip un çorbasını pişirmeye çalışıyor. Torun da, yemeği pişiren büyükannesinin yüzünü dikkatlice incelemeye başlıyor. Büyükannesinin yüzünün yavaş yavaş değişmeye başladığını görüyor. Büyükannesinin yüzünün O’nun yüzü olduğunu görüyor. Büyükannesine bakarken O’nu görüyor. O’na bakarken büyükannesini… Bu iç içe geçmişlik karşısında, yavaş yavaş ayaklarının titrediğini hissediyor ve geriye doğru yavaş adımlarla kaçmaya çalışıyor. Yemeği pişirmeye devam eden büyükannesinin yüzü ise hala O’nun ve büyükannesinin yüzü arasında gidip gelmeye devam ediyor. Bir çığlık atarak uyanıyor, gözyaşları içinde…Yüreğinde bir korku hissediyor. Yatağının içinde etrafına bakınmaya başlıyor ve görüyor: O, yok… Filozofu'l-Ahir
Akyurt 2009
İçeride kıyametin, dışarıda sükunetle örtülmüş görünmesi: HAYAT... Yüreğime batan en evrensel diken: ACI…. İki dudağın arasındaki bir “evet”e demir atmak: YAŞAMAK… Ruhumdan bir parçayı gözyaşıma katıp, yollamak belirsiz bir sise: AYRILIK... Yazılan bütün şiirler, yapılan bütün felsefeler, insanoğlunun sırtlamak zorunda kaldığı tek kelimeyi açıklamaya yönelik: HİÇ... Kendimi bütün mana ve rasyonelliklerin dışında sezinlediğim ve anlamlandırdığım tek şey: HÜZÜN... Bir hüzün anında, deryadan yüreğe doğru nehirlerin gözyaşı içerisinde anlık akışı: HATIRALAR... Kendimi içinde en huzurlu hissedeceğim metafizik duygu: UNUTMAK... İnsan okudukça konuşmayı değil, susmayı öğrenir… Beden kafesinden kurtulmak isteyen ruhun çaresiz hırıltıları: ŞİİR…
Kız Kardeşime...
Söyle bana esmer tenli kadın
Niçin yaratıldı senin ellerin?
Yeryüzünde var olmanın
Var mı ürkek bakışlarında bir anlamı?
Hayat, yüzündeki gözyaşından çizgiler mi
Yoksa toprağa bitişik hayallerin mi,
Hüzün hüzün bakışlar mı yoksa
Gözlerine işlenen?
Bu kara tenin altında
Sevdaya yatan bir yüreğin var olduğundan
Haberi var mı insanlığın?
-------
Söyle bana çaresizliğe adanmış kadın
Hangi umut iklimine serpeyim seni?
Sessizliğin ile isyan et ey ezilmiş kadın!
Hıçkırıklarınla ör,
Unutulmuşluğun duvarlarını!
--------
Karşılıksız çığlıkların ruhumu kanatıyor
Ey Kadın!
Filozofu'l-Ahir
Akyurt 2009
Zaman denilen anlaşılmazın
Şehvet durağında köklendin
Kelimelerden ad takılmadan sana
Uzandın bir lağımın sularına
Vicdan adlı kemirici kurda
Bir günah lekesinde gülümsedin
Doğmadan
Evet doğmadan iniltiler içinde
Kan bulaştırdın rahat bir yatağa
Filozofu'l-Ahir
Akyurt 2009
Gece …
Ruhumun her tarafında,
Çağırıyor beni ışıksız bir sokağa.
Yürüyorum yolunda karanlığın,
Varlığına ayaklarımı basıyorum.
Bir türkü tüttürüyorum sessizlikten,
Çaresizliğe adıyorum.
Uçurumlarda biriktirdiğim tabutları,
Utangaç diziyorum
Köşelerine kaldırımların.
Sokak köpeklerine fısıldıyorum,
Anlaşılmaz olan hayatın anlamını.
Köpeklerin gözlerinde
Kendime ulaşıyorum.
Ve üç kelimeyle sesleniyorum bana:
Gece, siyah ve karanlık…
Filozofu'l-Ahir
Ankara 2009
aşk ruhi bir hastalık...
dünya sıkıntısına karşı bir ecstasy'i..
yüceltilmeyle Leyla'nın zülüflerine kondurulan bir yalan..
bedende yaşayanların gündüz düşü...
aşk milyonların ağızlarında anlamsızlaştırdıkları,
gökyüzüne atılan bir merdivenin kırık basamağı.....
Var,
Aşk…
Ama bu toprakta değil…
Aşk,
Çelişkilerin ortasında hüzün…
Aşk,
Anka’nın soluğunda yok oluş…
Aşk,
Yokluktaki sükut….
Aşk,
Kelimelerin esaretinden kurtuluş…
Aşk,
…..
Aş,
……
A,
…..
…..
Filozofu'l-Ahir
Ankara 2009
Korkarım içimdekileri söylemeye
Ellerim titrer
Göğe bakarım mahcup
Yürürüm güneşin altında
Adımlarım çekingen
Dudaklarımda bir ıslık
Karşıma çıkar bir hüzün
Kalbimin diline ot tıkarım
Ağlarım ağlarım
Filozofu'l-Ahir
18.04.2009(Ankara)
Ve intihar çıplak bir kayalık, ellerimde. Kefen terzileri karşımda Aldıklarını sanırken ruhumun ölçüsünü, Aş çığlıkları atıyorlar. Tüm değerler tarafından tecavüze uğramış Bir meczup gibiyim yeryüzünde. Anlamı hangi sonsuzluk makamından söyleyeceğimi bilmiyorum. Siyahlıklar, boşluklar ve tüm saçmalıklar Çığlık atıyorlar derinliğinde ruhumun Hangi göze baksam bir çaresizlik Hangi göze baksam nemli karanlıklar. Ve anlıyorum artık-galiba- Her şey, HİÇ…. Filozofu'l-Ahir 27.03.2009 Ankara
Ölüler doğuyor, parmak uçlarımdan
Sonbaharda yeşermeli,
Ağaçların ölü umutlarında.
Ele bulaşan günah lekesi tazeyken
Varılmalı önünde secdeye Tanrı’nın.
Mevsimleri toplayıp karamsarlığa eşitlemeli
Ruhun çarpık tablosunda.
Geriye beden kalmalı,
Benim için hiç
Diğerleri için her şey olan.
Baharları geriye bırakıp
Uzanmalı bu çirkefe.
***
Ama anlama ihtimaline titremeli dudaklarım
İki küçük omuzu bir araya getirip
Yükseltmeli bu yükü.
Filozofu'l-Ahir
Ankara 16.12.2008
Ey gözyaşlarını unutturan
Lethe makamındaki en sıcak kucak!
Anlaşılmayan ruhumun
Hüzünlü sessizlik kaynağı!
Ayıpların içinde kıvrandığı
Ama bir yorganla örtüldüğü
Gizil gerçek yumağı!
Hıçkırıkları bir karanlığa gömen
Geçici kaçış durağı!
Al beni koynuna,
Unuttur beni, benden!
Tek umut kaynağım,
Usul usul ört üzerini
İçimdeki anlaşılmaz karanlığın!
Filozofu'l-Ahir
Ankara 16.12.2008
Anlamıyorum
İçimde can veren çığlıkların sessizliğini
Şeytani ezgiler ritminde çarpıyor yüreğim
Karanlığı kutsuyorum bütün duygularda
Yelkovan geceye
Akrep ise beynime kuruyor yuvasını
Ve bütün günahlara ant içiyorum
Bütün günahlara ve onulmaz anlamsızlığa
Ki en hüzünlü bakışlarım şahittir buna
Filozofu'l-Ahir
09.12.2008
Cizre
Gizli ve köhne mabetlerde
İskeletlerdir secdeye varan.
Cesetlerdir yaşamda
Hüzün ritminde gezen.
Cani ellerde Tanrısal bir kan
Soru işaretleri kırmızılığında.
Sıkılan bir şair artık
Anlaşılmayan bir bedenin
Parmak uçları denilen yerinden
Taşmak isteyen.
Filozofu'l-Ahir
01.12.2008
Cizre
İçlerinde ölülerin bir şeyler sızlıyor
Kan denizinden nasiplenmişler
Bir iğrençlik ezgisi yanaklarında
Kara giymiş baykuşlar mezar taşlarında
Sadece görünen ayakları
Bir ses damlıyor ayaklarından toprağa
Geçmiş zamanın yenilmiş kipiyle
Ve lanetlilerin gözlerinde oturmuş şair
Kendi ölülerinin mevsimine yanan.
Filozofu'l-Ahir
Ankara 2008
Mezar toprağına şehvet duygusu
Ve kutsal birincilikte umutsuzluk,
Sonbaharda gökyüzünü kaybetmek,
Ve olamamak hiçbir gökyüzünün çocuğu,
Arzu, bedeni Lethe’de yıkamak,
Siyaha avuç bırakmak sularında,
Serçenin kanadına sığınarak yaşamak,
Morpheus’un kulağına fısıldamak umutları,
Anlamsızlığın ortasına demir atmak,
Beklemek kokuşmuş bir et yığınının ardında
İnsandır.
İnsan ağlamaktır
Sessiz bir kayboluşta.
Karanlıkta beyaz bir hüzündür.
Geceye gözyaşı ile katılmaktır.
Ve insan bir kıyamettir
Kelebeğin kanadında uyuklayan.
Filozofu'l-Ahir
Gözyaşı her dilde özdeş akar.
Ve hüzün gökkuşağı kadar evrensel
Bir Afrikalı’nın siyah derisinde.
Ölüme ağıt,
Babil Kulesi’nden sonraya inat hala ortak.
Renkler hala aynı anlamda
Kırmızı, kine iman
Mavi özgürlüğe uzanmış nasırlı bir el.
Ve aynı ritimde çarpmakta yürekler
Sevgi uçurmakta enginliklere
Nefret ayırmakta asâ misali
Denizi ikiye.
Ayrılık, bülbülün ruhundaki umutsuz çırpınış
Birlik, sayıları gömme verimsiz bir toprağa.
Ve kardeşlik…
Gökyüzü kadar eski
Sessiz ve alçakgönüllü mavide.
Filozofu'l-Ahir
Ankara 03.08.2008
İçimde şeytanlar saf tutmuş,
Gözlerinde, karanlığa tapan yarasalar
Beynimi karanlığın suyuyla kutsuyorlar.
Bir tarafımda Sisyphus’un kayası
İçimdeki ümitten daha ısrarlı yuvarlanmakta.
Ve bir tarafta ellerim
Kirli.
Nasıl hesabını ödeyeceğim ben
Bu günahkar ellerin?
Bir tarafta düşüncelerim
Bütün kendini kaybetmiş serseri iblislerin
Masum yatağı.
Toplanın yarası karanlık akanlar!
Beni zerrelerime ayırın!
Beynimi kemiren akreplerin kanında yıkayın
Ve sabaha kadar kusturun zehrimi beynimden.
Bu gece son ayinimiz.
Filozofu'l-Ahir
28.07.2008 Ankara
Simeranya'da Yaşayanlara...
Bu gece ruhumda masum bir baykuş yatmalı
Gözyaşlarını yıllanmış bir şarkıda eritip
Yarının çocuklarına hiçbir ümit masalı bırakmamalı.
Karanlıklar tufan olmalı
Akmalı saf beyaz yüreklere.
Işığa kurulan her düşe karşı
Ölüm fermanları ilan edilmeli.
Yaz kış Simeranyalarda yaşamalı
İnmemeli küçük düşlerde boğulan büyük şehirlere.
Mavi gözlü devler büyütmemeli
Önlerinde diz çöktükleri mini minnacık kadınları.
Titriyorsa gözyaşında yürek
Ayaklar altında ezmeli.
Tutmamalı benim gibi şaşmışların elinden
Veya merhamet edilmemeli hiçbir köşe başında.
Uyandırmalı Promethe’yi her vakit ölmekten
Ateş ve kartal öpmeli alnından.
Filozofu'l-Ahir
17.07.2008 Ankara
Bir ağlamak kadar nefesim kaldı
Ya da bir hıçkırık.
Gök yine hüzün.
Yağıyor kırılgan yalnızlığıma.
******
İçimde bir İblis sıkılıyor
Bir leş kokusunda.
Ve ben yine bir ağlamak diyorum.
Ağlamak…
Bir köpek gibi…
Filozofu'l-Ahir
Ankara 19.06.2008
Soğuk, karanlık ve hiç, Tanımımı üstlenenler. Bir gözyaşının altındaki neden, İnerken yavaş yavaş Umutsuzluğa. Varlığım, Üzerine kan bulaşmış Bir bebek patiği kadar anlamsız. Varlığım, Ardında bir bebeğin Sinsice gülen akbaba.. Evet, benim Adsız, açlıktan ölen bir çocuğun Son öptüğü. Filozofu'l-Ahir 13.03.2008
Tanrının kucağındaydım Ayağım varoluşa takıldı Hayata düştüm. Yaşarken bedenim sorulara dolandı, Anlamsızlığa düştüm Ve Düşlerim kanadı anlamsızlığın penceresinde. Sonra felsefe oldu. Ama aydınlanmadı hiçbir yer, Karanlığı gördük. Bir kavga oldu karanlıkla. Adına felsefe dedik. Yani Yenileceğimizi bildiğimiz bir mücadelenin Onurluca toprağa düşme adı… ANKARA
Filozofu'l-Ahir
Bir pay almadan katıldım hayata
Sevgiden.
Umutsuzluk ikliminde
Meyvesiz bir hayaldi tutunduklarım.
Topraktan yükselen bir ölüm kokusuydu.
Bir ölünün kefenindeki son nefes,
Gözyaşıyla birlikte karanlığa akan…
Duyuyorum ölümün o titrek kokusunu,
İçimde bir şeyler yitiriyorum
Anlam veremediğim.
Etrafımda sayısız ölü kafasının içindeki
O tutunma isteğinin
Son haykırışları,
Tırnaklarıyla yavaş yavaş ruhumu tırmalayan…
Koşuyorum… Güneşe doğru..
Batma güneş ne olur!
Ruhum burada kıyamet doğuruyor,
Karanlık kadar yalnız.
Biraz daha ışık...
Filozofu'l-Ahir
Ankara